วันเสาร์ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2553

มีด จ่าตุ่ม

ย้อนหลังไปนานนับ-ทศวรรษ จากเหตุผลบางประการ ทำให้ผมต้องเดินทาง มาพบคนแปลกหน้า ที่บ้านไม้ปลายนาของจังหวัดอุทัยธานีเป็นครั้งแรก
ทางเข้าบ้านนี้ ซุ่มซ่อนอยู่มิดชิด ริมทางหมายเลข3220 ซึ่งเป็นถนนตัดเลียบเขาสะแกกรัง อ้อมเมืองอุทัยธานีไปยังอำเภอโกรกพระของจังหวัดนครสวรรค์ทางด้านทิศเหนือ
หากไม่สนใจ..ก็คงผ่านสถานที่สำคัญนี้ไป…

บ้านคนทำมีด ปลูกเป็นเพิงหมาแหงนให้ลมพัดโกรก สมเป็นบ้านปลายนา ไม่เหมือนโรงตีเหล็กของคนทำมีด ดังที่ผมคิด..แต่แรก
แต่ตำนาน “มีดอุทัย”ก็เริ่มที่นี่…เมื่อสิบปีที่แล้ว…คาสิโนออนไลน์
เมื่อผมได้มาพบ..มีดของจ่าตุ่ม

http://www.xn--l3cz1d.com

จ่าตุ่ม.. เป็นชื่อที่เพื่อนๆเรียกติดปาก
ความจริง..ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้ ลาออกจากราชการมาตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2535 เพื่อใช้เวลาทั้งชีวิต ทุ่มเทให้กับ“มีดทำมือ” ที่เขาสนใจ
มีดคือสิ่งมีคม..มันถูกยกระดับ จนกลายเป็นสมบัติข้างกายคน
มีด “จ่าตุ่ม” มีชื่อมานับสิบปี ถือเป็นของสะสมของคนรักมีด
มีดที่ขายมีราคามาตรฐาน มีรูปสมบัติตรงตามความต้องการของคนเล่นมีด เป็นที่ถูกใจสำหรับนักเดินทาง และนักสะสมมีดตลอดมา
จึงทำให้ผลงานมีดทำมือของคนอุทัย กลายเป็น”ศัสตรา”ราคาแพง เมื่อนำไปวางจำหน่ายตามร้านขายมีดชั้นนำของโลก ด้วยราคาตั้งต้น ตั้งแต่ห้าหมื่นถึงหนึ่งแสนบาท ศัสตราศาสตร์ของไทย กลายเป็นงานฝีมือ มีผลงานมาอวดคนทั่วโลกจน
คาสิโนเป็นที่ยอมรับ ก็จากแรงกายแรงใจ ของช่างทำมีดไทย...

รูปภาพจ่าตุ่มสร้างมีดจากกระดาษ เขาทำให้สิ่งมีคม แวววาวล้ำค่า ด้วยการเขียนแบบลวดลาย ไม่ซ้ำ..ไม่เหมือน และไม่สามารถลอกเลียนแบบได้อีกต่อไป
มีดทำมือ คืองานประดิษฐ์กรรม เป็นงานตามสั่ง ขายตรงกับผู้สั่งซื้อมันเท่านั้น แต่ยังขายในราคาไทยๆ เพียงเล่มละไม่กี่พันบาท
สิบปีมาแล้ว.. บ้านทำมีดของจ่าตุ่ม ยังเคลื่อนไหวเหมือนเดิม แต่ละวัน..ที่บ้านไม้ปลายนา จะเป็นที่นัดพบของคนรักมีด ที่ผ่านมาพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ กับคนทำมีดอยู่ตลอด

ผมติดตามผลงานของจ่าตุ่มมาทุกปี ตั้งแต่เริ่มรู้จัก และหากมีเวลาว่าง..ก็จะไปเยี่ยมชมบ้านคนทำมีดอยู่เรื่อยๆ
เวลาไม่เคยทำให้คนอย่างจ่าตุ่มเปลี่ยนไป เขายังเหมือนเดิม คงเส้นคงวา วางตัวสบายๆ นั่งออกแบบสร้างมีดเล่มต่อไปอยู่เรื่อยๆ ..ไม่เร่งร้อน ขอเพียงให้งานชิ้นนั้น ถูกใจช่าง ก็เป็นอันเพียงพอ
ทัศนคติต่อมีด..ของจ่าตุ่ม เป็นเรื่องของจิตใจ
การออกแบบ จึงเปรียบเสมือนการวาด“หัวใจ”ใส่ลงไปในสิ่งผลิต หากอารมณ์ดี..แบบร่าง ก็จะวาดมาดี ดูแล้ววิจิตรและอันตราย
ศัสตรา..คือ..อาวุธ เป็นอันตรายแต่คงความสง่า มันคือความงามที่น่าเกรงขามอย่างยิ่งยวด เพราะ“รูปกาย”ในมีดทุกเล่ม ล้วนสร้างมาจากโลหะขั้นเลิศ เป็นเหล็กงานทำมีดโดยตรง ซึ่งได้แก่…คาสิโน
เหล็กเบอร์…1095, เหล็ก…D2, เหล็ก…F8, เหล็ก…440C, เหล็ก…154CM ,เหล็ก…425M และ เหล็ก..420-J2
สิ่งสำคัญ…เหล็กงานบางเบอร์ คนทำมีดทั่วโลก ยังไม่สามารถสรรหามาได้ครบ
จ่าตุ่ม…เชื่อเสมอมาว่า.. เมื่อใดที่ หัวใจ กับ ร่างกาย แกร่งพอกันแล้ว..
มีดเล่มนั้น..ยอมบาดใจคน

รูปภาพ

รูปภาพ

ทัศนคติต่อมีด..ของจ่าตุ่ม เป็นเรื่องของจิตใจ
การออกแบบ จึงเปรียบเสมือนการวาด“หัวใจ”ใส่ ลงไปในสิ่งผลิต หากอารมณ์ดี..แบบร่าง ก็จะวาดมาดี ดูแล้ววิจิตรและอันตราย
ศัสตรา..คือ..อาวุธ เป็นอันตรายแต่คงความสง่า มันคือความงามที่น่าเกรงขามอย่างยิ่งยวด เพราะ“รูปกาย”ใน มีดทุกเล่ม ล้วนสร้างมาจากโลหะขั้นเลิศ เป็นเหล็กงานทำมีดโดยตรง ซึ่งได้แก่...คาสิโน
เหล็กเบอร์...1095, เหล็ก...D2, เหล็ก...F8, เหล็ก...440C, เหล็ก...154CM ,เหล็ก...425M และ เหล็ก..420-J2

รูปภาพ

รูปภาพ

สิ่งสำคัญ...เหล็กงานบางเบอร์ คนทำมีดทั่วโลก ยังไม่สามารถสรรหามาได้ครบ
จ่า ตุ่ม...เชื่อเสมอมาว่า.. เมื่อใดที่ หัวใจ กับ ร่างกาย แกร่งพอกันแล้ว..
มีดเล่มนั้น..ยอมบาดใจคน

ผมหลงเชื่อความ เป็นอมตะในมีดทุกเล่มที่จ่าตุ่มสร้าง และไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าผู้สร้างความเป็นอมตะ จะเลิกราโดยไม่ยอมบอกใคร..
ทริป หนึ่งจากรายการส่องโลก...
เนื้อหาของรายการนี้ ผมขออุทิศแด่ ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้
จ่าตุ่ม ผู้สร้างตำนาน.. สยามในนามมีด แก่ชาวจังหวัดอุทัยธานี

รูปภาพ

(ดาบตำรวจ ไพโรจน์ ทิมแท้)
(ชะตา วันอังคารที่ 22 กุมภาพันธ์ 2492)
(มรณะ วันอาทิตย์ที่ 16 พฤศจิกายน 2546)
(จ่าตุ่ม อุทัยธานี)

ช่วง หนึ่งของชีวิต...ผมเคยท่องเที่ยวเดินป่าห้วยขาแข้งกับ....

คาสิโน

จ่าตุ่ม มาสองถึงสามครั้ง.. การรอนแรมในที่เปลี่ยวเพียงลำพัง ทำให้คนแปลกหน้าสองคน ศึกษากันและกันได้ง่ายขึ้น..
จ่าตุ่ม..เป็นคนเมืองเพชรบุรีครับ พอศึกษาจบชั้นมัธยม3 ก็ตามเพื่อนไปสอบเข้าโรงเรียนพลตำรวจที่ นครปฐม
เมื่อ สำเร็จ จ่าตุ่มถูกส่งไปประจำฐานที่อำเภอบ้านไร่ ซึ่งเป็นบ้านป่ากลางดงห่างจังหวัดอุทัยธานีไปไกล ตลอดชีวิตราชการ จ่าตุ่มมักถูกส่งไปแนวรบ อันเป็นพื้นที่สังหารของผู้ก่อการร้ายในยุคสมัยนั้น

รูปภาพ

จากอุทัยธานี ก็ย้ายไปลง... เพชรบูรณ์ ยะลา ปัตตานี นราธิวาส สุโขทัย ตาก และ กลับมาประจำอยู่ที่ ห้วย คต จังหวัดอุทัยธานี อีกคำรบ
ก่อน จะลาออกจากตำรวจ จ่าตุ่มเป็นดาบตำรวจ แล้วจึงมาเป็นช่างมีด..
จ่า ตุ่มเล่า.. เขาเบื่อชีวิตข้าราชการ เพราะตรากตรำมานาน ซึ่งในช่วงนั้น เขาต้องดำรงชีพในป่ากับมีดคู่กายมาตลอด มันทำให้เขาเห็นความสำคัญ และสนใจคิดสร้างมีดพกแบบไทยๆ
เมื่อถูกส่งปฏิบัติงานคุ่ม ครองการสร้างทางในจังหวัดอุทัยธานี ช่วงปี 2519 ชุดของจ่าตุ่ม ก็ถูกส่งมาประจำที่อำเภอบ้านไร่ จ่าตุ่มเล่าว่า..
“..นี่ แหละครับ..ทำให้ได้คิด เพราะเหล่าคอมมิวนิสต์กำลังระบาดในบ้านไร่ ผู้บังคับบัญชายังเตือนกับพวกผมว่า ตำรวจชุดนี้ต้องระวังตัว อาจอยู่ไม่ครบจำนวนเดิม สถานการณ์ช่วงนั้นรุนแรง อีกทั้งภารกิจคุมสร้างทางสาย บ้านไร่-แก่นมะกรูด ก็ทำให้มีการปะทะบ่อยๆ..

รูปภาพ

ปี นั้นทั้งปี..ผมใช้ชีวิตในป่า เป็นเวลาที่ต้องใช้มีด ใช้มันอย่างจริงๆจังๆ จนทำให้ปวดไหล่ ปวดมือใช้มันจนรู้ว่า มีดใช้ในราชการ ไม่ว่าของนอกประเทศใด พอใช้งานจริงๆ มันก็ล้มเหลว มันใช้งานหนักในป่าเมืองไทยไม่ได้สักเล่ม..” เขาพูดทิ้งท้าย
และเป็นครั้งแรก..ที่จ่าตุ่มทดลอง ทำมีดของตัวเองเล่มแรก..
มีด เป็นทั้งอาวุธประจำกาย และอุปกรณ์ยังชีพของคนเดินดง มีดพกรุ่นแรกของจ่าตุ่ม ยังเป็นงานทำมือจากช่างพื้นบ้าน เขาสร้างมีดด้วยเหล็กแหนบ แต่อาศัยเทคนิค การตีผสานเนื้อเหล็กสองชนิด เป็นเนื้อเดียวกัน เพื่อให้แกนใบมีความแกร่ง แต่ผิวชั้นนอกลับคมได้ง่าย วิธีนี้จะต้องใช้แรงช่างตีเหล็กมากกว่ามีดทั่วไป เพราะจะต้องตีจนลูกไฟไม่กระเด็นแล้ว จึงค่อยนำไปชุบแข็ง
มีด แบบนี้สร้างง่ายและทนทาน แต่มันยังไม่บาดใจคนอย่าง..จ่าตุ่ม

ขึ้นชื่อว่า“มีดทำ มือ”..ย่อม หมายถึงงานทำด้วยมือ มีความประณีตแต่ลอกเลียนไม่ได้..เอกลักษณ์จึงเป็นหนึ่งไม่มีสอง และยิ่งเป็นมีดสั่งทำเฉพาะคนที่ต้องการได้มีดจริงๆ ...คาสิโน
จ่า ตุ่ม..จะสร้างมันอย่างทุ่มเทใจ เขาจึงเที่ยวค้นหา เสาะแสวงแต่สิ่งพิเศษ มาประกอบไว้ในมีดทำมือทุกเล่ม
เพียง ปีที่สอง..หลังจากเริ่มทำมีด คนที่บ้านจ่าตุ่มก็เริ่มซื้อหาตำราฝรั่ง ภาษาอังกฤษที่จ่าตุ่มไม่เคยถนัด เขาแก้ไขโดยนำตำราทั้งเล่ม ไปจ้างคนในตลาดหนองฉางแปลเป็นไทย เพื่อจะอ่านได้เข้าใ

รูปภาพ


ยิ่งนานวัน..จ่าตุ่มทำตัวเหมือนเป็นนักค้นคว้า เขาเปิดพจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ถอดศัพท์ช่างทีละคำ เพื่อเรียนวิชาโลหะวิทยาด้วยตนเอง
ต่อมา..จ่าตุ่มกลายเป็น วิจัย เขาเริ่มสั่งซื้อมีดราคาแพงทั่วโลก มาถอดรหัสหาความลับที่คนซื้อมีดไม่สามารถมองเห็น
ทุก วันนี้บ้านคนทำมีดจ่าตุ่ม.. กลายเป็นห้องสมุดเก็บตำรา เขาสะสมงานช่างมีดทั่วโลก เพื่อไว้ศึกษาเปรียบเทียบ
เงิน ค่ามีดของลูกค้า ถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่า บางครั้งจ่าตุ่มก็สั่งมีดประดับราคาแพง เพื่อนำมาให้ช่างมีดอุทัย ถอดกลไกตรวจดูเคล็ดลับ ที่ช่างมีดด้วยกันกลบเกลื่อนไว้เป็นความลับ
นับ ตั้งแต่ปีพุทธศักราช2540 มีดในตระกูลจ่าตุ่มทุกเล่ม ยกระดับผลงาน จากมีดใช้งาน กลายเป็นงาน ศัสตรา ศิลป์ มันทำให้นิยามว่า...มีด...ต่างไปจากของ...มีค

รูปภาพ

ตลอด หลายปี จ่าตุ่มทุ่มเทแรงกายและชีวิต ค้นคิดและพัฒนา..สร้างมีดทำมือของไทยให้มีเอกลักษณ์เฉพาะ
วันนี้..จังหวัด อุทัยธานี โด่งดังด้วยการเป็นดงช่างมีด
คนทั่วโลกรู้จัก อุทัยธานี..รู้จักบ้านจ่าตุ่ม
แม้แต่คนที่ไม่เคยเห็นมีด จ่าตุ่ม ก็สามารถหยั่งรู้ได้ว่า มีดเล่มใดช่างมีดบ้านจ่าตุ่มเป็นผู้สร้าง
เพราะงานทุกชิ้น แนบเนียน..ประณีต และสง่างาม จ่าตุ่มจะตรวจงานอย่างรายละเอียด ถ้าผ่านตาจาตุ่มไปได้ มีดเล่มนั้นจึงถึงมือผู้ใช้
งานที่ชำรุด..บกพร่อง จ่าตุ่มจะไม่กลบเกลื่อนแก้ไข แต่เขาจะสั่งช่างให้สร้างงานชิ้นใหม่ขึ้นมาทดแทน..

มีดจ่าตุ่ม..จึงมีค่าเกินราคา เพราะผู้สร้างมันมา สร้างด้วยภูมิปัญญาของคนรักมีด ...


สิบ ปีให้หลัง ผมเห็นจ่าตุ่มผมยาว หมกวุ่นกับงานมากเกินไป แต่เขายังนั่งโต๊ะทำงานตัวเดิม.. มุมเดิม วาดลายขีดเขียนไปบนกระดาษ โดยรอบกายมีมีดต่างๆวางอยู่
การออกแบบมีด เป็นงาน..ศัสตรา ศิลป์

รูปภาพ

การวาดเส้นสายลายมีด..ให้เฉียบคม ตั้งแต่อยู่บนกระดาษได้นั้น ถือเป็นงานที่วิจิตรอันตราย ที่อาจบาดเฉือนใจคนรักมีด..แต่แรกพบ
จ่าตุ่ม..บอกผมอยู่ เสมอ มีดทำมือ คือ..การสร้างฝันของคนสร้างมีด เขาเห็นมันในอากาศ และค่อยๆสร้างมันให้จับต้องใช้งานได้จริงๆ
มีดทุกเล่มจะมี บุคลิกเป็นของตัวเอง มีชื่อเรียกเฉพาะแต่ละเล่ม

รูปภาพ

ตลอด เวลากว่าสิบปี จ่าตุ่มเขียนแบบทั้งมีดพกและมีดพับในชื่อจ่าตุ่มมาแล้วไม่ต่ำกว่า 2000 เล่ม... บางส่วนถูกเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของนักสะสม
บาง ส่วนอยู่ในมือคนใช้งานจริงๆ บางชุดถูกจัดวางไว้ในฐานะเครื่องประดับบ้าน และบางชิ้นก็ถูกเปลี่ยนมือ ขายทำกำไร แก่นักค้ามีดต่างประเทศ
สยาม ในนามมีด..คือหนังสือรวมภาพ ตำนานมีดทำมือของคนไทย ที่รวบรวมผลงานมีดทำมือจ่าตุ่มไว้มากที่สุด
สำหรับผม สิ่งนี้คือ ตำนานมีดแห่งรัตนโกสินทร์ ซึ่งผู้จัด รวบรวมงานนี้ขึ้นเป็นอนุสรณ์ครบรอบ 220 ปี ของการฉลองกรุงรัตนโกสินทร์
มันคือความภูมิใจลึกๆ ที่สร้างขึ้นเสร็จทันเวลา ทำให้จ่าตุ่มมีโอกาส รำลึกถึงผลงานอันยิ่งใหญ่ของตัวเองอีก
เมื่อทุกสิ่งได้ กลายเป็นอดีตแห่งตำนาน... เราไม่มี..จ่าตุ่ม เมืองอุทัยธานี อีกตลอดไป
ตำนานอันยิ่งใหญ่ของมีดทำมือ ..ก็เหลืออยู่เพียง ความทรงจำบนแผ่นกระดาษเท่านั้น.

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ



รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

รูปภาพ

บ่อนคาสิโน

รูปภาพ

รูปภาพ

กริช

กริชจากชวา

กริช เป็นมีดสั้นแบบหนึ่ง ใบมีดคดแบบลูกคลื่น เป็นเอกลักษณ์เฉพาะในหมู่ผู้คนในมาเลเซีย อินโดนีเซียและห้าจังหวัดชายแดนภาคใต้กริชนั้นเป็นทั้งอาวุธและวัตถุมงคล บ่งบอกถึงเหตุดีร้ายในชีวิตได้ ปัจจุบันยังนิยมสะสมเป็นของเก่าที่มีคุณค่าสูง

เชื่อกันว่ากริชนั้น เริ่มมีใช้ในเกาะชวา แล้วแพร่หลายไปทั่วหมู่เกาะอินโดนีเซีย ผ่านไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

คาสิโนคำว่า "กริช"..

คำว่า " กริช" น่าจะถอดมาจาก "keris" ซึ่งหมายถึง "มีดสั้น" คำนี้ โบราณอีกทอดหนึ่ง คือ งริช หรือ เงอะริช หมายถึง แทง ภาษาต่างๆ ในยุโรป ใช้ว่า kris ตามมลายู


ใบและฝัก

ตัวกริช หรีอส่วนใบมีดนั้น มักจะเรียว และคด ส่วนโคนกว้าง ความยาวของกริชนั้นแตกต่างกันไป ไม่จำกัด ใบมีดก็ตีจากแร่เหล็กต่างๆ กัน แต่โดยมากจะมีนิกเกิลผสมอยู่ ช่างทำกริช หรือ เอมปู จะตีใบมีดเป็นชั้นๆ ด้วยโลหะต่างๆ กัน กริชบางเล่มใช้เวลาสั้น บางเล่มใช้เวลาตีนานเป็นปีๆ หรือใช้เวลาชั่วชีวิตก็มี กริชที่มีคุณภาพสูง ตัวใบมีดจะพับทบเป็นสิบๆ หรือร้อยๆ ครั้ง โดยมีความแม่นยำสูงมาก ใบมีดนั้นอาจมีรอยประทับของช่างกริช เช่นรอยนิ้วหัวแม่มือ ริมฝีปาก ในระหว่างการตีใบมีดนั้น การใช้โลหะต่างชนิดกันมาตีเป็นมีดใบเดียว ทำให้เกิดเป็นลายน้ำที่แตกต่างกัน ซึ่งเรียกว่า ปามอร์ หรือ ปามีร์ อันเป็นแนวคิดเดียวกับ เหล็กกล้า ดามัสคัส และญี่ปุ่น มีการใช้กรดกัดตัวใบมีด หลังจากตีแล้ว เพื่อให้เกิดรอยเงาและทึบบนโลหะ ...คาสิโนสำหรับแหล่งแร่เหล็กนั้นจะเป็นแหล่งแร่ที่หายากแถบมาเลเซีย หรืออินโดนีเซีย...

ใบกริชนั้นจะคดหรือหยักเป็นลอนคลื่น เรียกว่า ลุก กริชส่วนใหญ่มีน้อยกว่า 13 หยัก และนับเลขคี่เสมอ

บันดัยสาระ คือ กริชรามัน ที่สืบทอดมาแต่สมัยโบราณ

k3

นกพังกะ

ส่วนหัวของกริชที่ด้าม แกะสลักเป็นรูป "หัวนกพังกะ"
ซึ่งก็มีตำนานและประวัติความเป็นมายาวนาน

IMG_0046

ปาแนซาแระห์ หรือ ปามอร์ หรือ บูฆิส ล้วนแล้วแต่เป็นเทคนิควิธีการตีใบกริช

k2

บือซีดาวา

ใบกริช ทำจากโลหะและส่วนผสมของธาตุเหล็กหลายชนิด

* เหล็กดำ ผสม เหล็กขาว ทำให้เห็นเส้นในเนื้อเหล็กคมชัด

* แม่เหล็ก ผสมเหล็กอ่อน เป็นส่วนผสมเฉพาะ ใช้เป็นเนื้อเหล็กของกริช

* เหล็กกล้า ใช้ทำกระดูกกริช

* ทองคำ ทองเหลือง ทองแดง นาก และเงิน ผสมหลายๆชนิดรวมกันใช้เคลือบผิวกริช

IMG_0013

กายูกานาอูน

ไม้ที่ใช้ในการประดิษฐ์ หัวกริช ด้ามกริช และฝักกริช เรียกว่า "กายูกานาอูน" เป็นไม้มะเกลือ

นอกนั้นยังมี กายูกามูนิง คือ ไม้แก้ว และ กายูปาโอะอูแด ไม้มะม่วงป่า

IMG_0040

กริชจือรีตา

ใบกริชหรือตากริชเป็นส่วนที่มีอานุภาพร้ายแรงมาก คือส่วนมากจะเป็นโลหะ ซึ่งเป็นทั้งเครื่องประดับที่ใช้
ศิลปะชั้นสูงสอดแทรกด้วยประวัติความเป็นมาของใบกริชที่มีอานุภาพเฉพาะทาง

ใบกริชจะมีชื่อเรียกเฉพาะตัว เช่น กริชจือรีตา

k5

ช่างจะทำรูปสลักที่ที่โคนของใบกริชเป็นรูปต่างๆเช่น ฤาษี ม้า มังกร ช้าง สิงห์ ฯลฯ ซึ่งเราจะอ่านได้เลยว่า
กริชแต่ละเล่มมี จือรีตา อะไร ใช้ทำอะไร

กริชจือรีตานี้จะมีร่องของใบกริช ซึ่งเรียกว่า ร่องลมเลือด หรือ สายธาร และจะมีเนื้อเหล็กที่แข็งแกร่งและคมมากๆ

k4

โครงสร้างของใบกริช จะพิสดารมาก คือ จะคดทุกเล่ม

คดของกริชนี้ เรียกชื่อว่า "เลาะ" กริชจะมีกี่เลาะนั้น ตามตำนานแต่สมัยโบราณแล้วแต่ผู้สั่งทำ ไม่ว่าจะ หนึ่ง เลาะ หรือ สาม
ห้า เจ็ด เก้า

เรื่องประหลาดของกริชก็คือ กริชทุกเล่มจะมีรูปทรงไม่เหมือนกับมีด หรือ ดาบ เพราะกริชจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือ ความคด
หรือ เลาะ ส่วนที่เป็นเลาะจะคดและหักมุม ซึ่งมีมุมที่กั่นกับโกร่ง เป็นมุมป้านข้างหนึ่ง และมุมแหลมอีกข้างหนึ่ง ส่วนที่เป็นมุมนี้
แหละเป็นเรื่องที่ใช้คำนวณ โดยจะบวกกับมุมฉากและมุมตรงของแขนที่จับกริชอยู่นั่นเอง

ฉะนั้น ในเมื่อแขนยืดไปข้างหน้า ทั้งมุมฉากและมุมป้านก็จะกลายเป็นมุมตรง ซึ่งตรงตามเป้าหมายที่ต้องการทุกประการ,.....คาสิโน

ตรงนี้แหละที่ขึ้นชื่อว่า กริช เป็น มหาศาสตราวุธ และ มหาศาสตราพร จริงๆ








กระบวนท่ารำกริช



เมื่อ อิเหนา-บุษบา รุ่นใหม่ สืบทอดนาฎการโบราณ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.)
________________________________________
การรำกริช เป็นศิลปะการแสดงโบราณที่เคยนิยมกันในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ผ่านมาการสืบทอดมีน้อยลงเรื่อยๆ …ตีพะลี อะตะบู ปราญช์ชาวบ้านอำเภอรามัน ได้พยายามถ่ายทอดศิลปะดังกล่าวสู่คนรุ่นใหม่…เพื่ออนุรักษ์ไว้มิให้สูญหาย….

……………………………………………………………………………………..คาสิโน


เสียงกลองแขกรัวระทึก…ชวนเร้าใจ เด็กสาววัยรุ่น 2 คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเวทีขยับร่างกายเคลื่อนไหวร่ายรำไปตามจังหวะ…ดูอ่อนช้อยแต่แข็งแรง …ในขณะที่การแสดงของเด็กหนุ่มวัยรุ่นราวคราวเดียวกันออกมาแสดงศิลปะการต่อสู้ ด้วยลีลาค่อนข้างดุเดือด …เด็กหนุ่มสาวเหล่านี้อายุ 12-17 ปี กำลังเรียนอยู่ในระดับชั้นมัธยม พวกเขาเพิ่งหัด “รำกริช” ได้ไม่นานนัก แต่ก็สามารถทำได้ดีต่อหน้าผู้ชม

ตีพะลี อะตะบู หัวหน้าโครงการวิจัย การอนุรักษ์ และส่งเสริมศิลปะการทำกริชรามัน ต.ตะโลหะลอ อ.รามัน จ.ยะลา ซึ่งเป็นชุดงานวิจัยเพื่อท้องถิ่น โดยการสนับสนุนของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย สำนักงานภาค (สกว.ภาค) เป็นครูผู้ฝึกสอนศิลปะการรำกริชให้กับกลุ่มเยาวชน เล่าถึงที่มาของศิลปการรำกริชว่า เป็นการประยุกต์มาจากวิทยายุทธ์ในการร่ายรำ ของช่างตีกริช ในสมัยโบราณ
การรำกริช ถือว่าเป็นกระบวนการขั้นตอนหนึ่งในการทำกริช เมื่อทำกริชเสร็จ ช่างทำกริชจะนำมาทดลองร่ายรำเพื่อทดสอบความคล่องตัวในการใช้ นอกจากนั้น การรำกริชยังถือเป็นการออกกำลังกายผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการทำกริชอีกด้วย โดยเฉพาะการแกะสลักหัวกริช ซึ่งเป็นงานฝีมือที่ต้องอาศัยความละเอียดประณีตสูง ช่างทำกริชจะต้องนั่งนิ่งใช้สมาธิ และใช้กำลังข้อมือเป็นเวลานาน ทำให้เมื่อยชา การรำกริช จึงเป็นการช่วยคลายกล้ามเนื้อ คลายเอ็น ทำให้ร่างกายของช่างทำกริชมีสุขภาวะที่ดี
จากท่วงท่าของช่างทำกริช การรำกริช ได้ถูกนำมาใช้เป็นการแสดงศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวด้วยมือเปล่า ที่เรียกว่า “ซีละ” โดยมีต้นกำเนิดมาจากชวา และได้เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายของคนใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งการแสดงซีละแบ่งเป็น 3 ลักษณะคือ ซีละกายง ซีละตารี และซีละยาโต๊ะ

"ซีละกายง ซึ่งเป็นซีละที่เน้นแสดงการต่อสู้กันด้วยกริชประกอบท่ารำ หรือเป็นการอวดลีลากระบวนการต่อสู้ ซีละตารี เป็นการแสดงลีลาการร่ายรำในการต่อสู้ ส่วนมากใช้แสดงเฉพาะหน้าเจ้าเมืองหรือเจ้านายชนชั้นสูง ซีละยาโต๊ะ เป็นการแข่งขันที่มีกฎกติกา มีการตัดสินให้มีการแพ้-ชนะ" ตีพะลี อธิบาย
ผู้เชี่ยวชาญเรื่องกริช บ้านตะโลหะรอ กล่าวว่า การรำกริช จะใช้แสดงในงานเทศกาลสำคัญ งานแก้บน งานเข้าสุหนัต หรืองานเฉลิมฉลองในโอกาสต่าง ๆ เดิมมีการสืบทอดกันต่อมาเรื่อยๆ แต่ปัจจุบันการสืบทอดศิลปะการแสดงรำกริชมีน้อยมาก ดังนั้นจึงได้พยายามถ่ายทอดศิลปะดังกล่าวสู่กลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่ ซึ่งเป็นกลุ่มเด็กนักเรียนในโรงเรียนรามันห์ศิริวิทย์ และโรงเรียนปอเนาะศรีจะเราะห์นากอง ที่มีการสอนทำกริช อยู่เดิม โดยเพิ่งเริ่มสอนได้ไม่นานนัก

“ในการสอนรำกริชเบื้องต้นนี้ ได้กำหนดให้นักเรียน เรียนทั้งหมด 7 กระบวนท่าเรียกว่า “กระบวนท่าเจ็ดดาว” หมายถึง การก้าวเท้าไปบนดาวทั้ง 7 ในการฝึกจึงเรียกกระบวนท่ารำให้ง่ายต่อการเข้าใจ คือ ท่ามือเปล่า กริชมือเดียว กริชสองมือ ผ้า ปีกฝัก ฝักและผ้า ฝัก การรำจะเน้นท่วงท่าการก้าวย่าง และการปรับเปลี่ยนเคลื่อนย้ายวงแขน และนิ้วมือ การรำสวยไม่สวย ดูจาก การก้าวเท้าถูกดาวไหม ถ้าเหยียบดาวถูกแสดงว่ากระบวนท่าถูกต้อง ถ้าก้าวเท้าผิด เรียกว่า "ดาวตก“ อาจารย์สอนรำกริช เพิ่มเติมเกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการรำกริช

ทางด้านคนรุ่นใหม่ที่ฝากตัวเป็นลูกศิษย์รำกริช กับผู้อาวุโสตีพะลี นั้น สุริยะ บาโระสะนอ และสุภาภรณ์ แซ่ไหว สองสาวจากโรงเรียนรามันห์ศิริวิทย์ ผู้ฝึกรำกริชถึงกระบวนท่าที่ 4 บอกถึงเหตุผลในการสมัครเรียนรำกริชว่า เดิมได้เรียนรู้เรื่องภูมิปัญญาการทำกริชมาก่อน และมีพื้นฐานด้านนาฎศิลป์อยู่แล้ว จึงสนใจเรียนรำกริชเพื่อสืบทอดศิลปะการแสดงโบราณ เพราะจากที่เรียนเรื่องกริช รู้สึกว่ามีประโยชน์ ทำให้รู้ว่า คนเมื่อก่อน โบราณเขาอยู่อย่างไร การเรียนรำกริช ช่วงเริ่มต้นยากมาก เพราะจะเน้นที่การก้าวขาที่ต้องให้ถูกดาว มั่นคง สวยงาม แต่ละท่าต้องย่อตัวค้างไว้ เป็นระยะๆ ต้องใช้กำลังขาอย่างมาก ประโยชน์จากการรำกริช คือ ได้ออกกำลังกาย และทำให้มีสมาธิ และได้เรียนรู้วิชาป้องกันตัว

ในขณะที่หนุ่มนักเรียนปอเนาะอย่าง อับดุลเลาะห์ สิหนิ กับ ฮุ แต้งะเต้าะ ซึ่งปัจจุบันเรียนรำกริชถึงกระบวนท่าที่ 5 แล้ว เล่าว่า ก่อนเรียนรำกริช พวกเขา และเพื่อนๆ เรียนทำกริชกับอาจารย์ตีพะลี มา 2 ปีแล้ว มีฝีมือการทำกริชอยู่ในระดับปานกลาง ทั้งนี้เพราะชอบภูมิปัญญาโบราณ และการรำกริช เป็นศิลปะการต่อสู้ หลังจากเริ่มเรียนได้ไม่นานทั้งสองหนุ่ม มีความปรารถนาจะเรียนซีละขั้นสูงต่อไป แม้จะต้องใช้เวลาฝึกฝนมากขึ้นก็ตาม เพราะทั้งสองคนเชื่อว่ามีประโยชน์ในการเพิ่มพลังให้กับตัวเอง เพราะเวลารำกริช ต้องเคลื่อนไหวรวดเร็ว ต้องใช้พลังมาก สุขภาพแข็งแรง และยังใช้ป้องกันตัวได้อีกด้วย

ผู้อาวุโสตีพะลี นั้นพยายามที่จะอนุรักษ์ภูมิปัญญาการทำกริชรามันไว้ให้เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นสืบไป ที่ผ่านมาได้ทำการก่อตั้ง “กลุ่มทำกริชบ้านตะโละหะรอ” ขึ้น และได้ส่งเสริมให้มีการพัฒนาฝีมือการทำกริชของสมาชิกควบคู่ไปกับการสร้างความเข้าใจต่อคุณค่า และความสำคัญ ของมรดกทางวัฒนธรรมดังกล่าว ตลอดจนพยายามถ่ายทอด องค์ความรู้การทำกริชสู่คนรุ่นใหม่ ด้วยการผลักดันให้มีการบรรจุหลักสูตรการทำกริชเป็นหลักสูตรท้องถิ่นในโรงเรียน…และการสอนรำกริชก็เป็นส่วนหนึ่ง…

ดังนั้นแม้จะเป็นเพียงการเริ่มต้น ผู้อาวุโสอย่างตีพะลี ย่อมรู้สึกยินดีที่เห็นลูกศิษย์เอาจริงเอาจังกับการฝึกซ้อม …เพราะอย่างน้อยที่สุดความหวังในการสืบทอดภูมิปัญญาการทำกริชให้คงอยู่เป็นเอกลักษณ์ของรามันที่เขาตั้งไว้ ก็ได้มีการก่อรูปให้เห็นชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ... บ่อนคาสิโน






คาสิโน
















มีดเดือยไก่

IPB Image
^ _ ^

มีดเดือยไก่ *** ข้อมูลเบื้องต้น ***
คาสิโน

เป็นมีดพก ของชาวบ้านสมัยก่อน ลักษณะ ใบมีดยาว แคบ เรียว
มีความโค้งไม่มากนัก มีคมด้านเดียว

ชื่อสากลเรียกว่า Ravi Ayam หรือมีดหางไก่
หรืออีกทีคือ มีดเดือยไก่โดยมีดลักษณะนี้จะมีชื่อเรียกโดยรวมว่า Karambit
เป็นมีดพื้นบ้านของอินโด มาเลย์ ฟิลิปปินส์
และมีในบ้านเราภาคใต้ด้วยเช่นกัน

คารัมบิตแบบดั้งเดิมนั้นมีทั้งขึ้นคมด้านเดียวและสองด้าน

บางเล่มมีจงอยหลังด้วย ขึ้นอยู่กับเทคนิคการใช้
แต่เพราะรองเท้าจึงทำให้ไม่นิยมแบบมีจงอย
มีดไอ้เชียงนั้น
ถ้าดูตามที่บรรยายไว้ในตำราของคุณอุบลศรี สถาบันทักษิณคดีศึกษา ว่า
"มีดไอ้เชียง มีดหางไก่ มีดลวยไก่ เป็นชื่อเรียกมีดที่มีลักษณะเดียวกัน
บางทีบางท้องที่เมื่อสั่งมีดหางไก่
อาจได้มีดรูปทรงอื่นมาก็ได้
ทั้งนี้คำเรียกชื่ออาจไม่แน่นอนต่างกันตามท้องถิ่น
เช่นบางทีมีดแบบเดียวกันก็เรียกชื่อต่างกันไปตามท้องถิ่น
หรือบางทีชื่อเรียกแบบเดียวกัน แต่หน้าตาแตกต่างกันไปก็มี
เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่พบบ่อย
หรือหากจะทำแบบเป็นวิชาการก็ต้องบันทึกว่ามีดเล่มนั้นๆ
คาสิโน

โดยมีดลักษณะนี้จะมีชื่อเรียกโดยรวมว่า Karambit
เป็นมีดพื้นบ้านของอินโด มาเลย์ ฟิลิปปินส์
และมีในบ้านเราภาคใต้ด้วยเช่นกัน

คารัมบิตแบบดั้งเดิมนั้นมีทั้งขึ้นคมด้านเดียวและสองด้าน

บางเล่มมีจงอยหลังด้วย ขึ้นอยู่กับเทคนิคการใช้
แต่เพราะรองเท้าจึงทำให้ไม่นิยมแบบมีจงอย
โดยมีดลักษณะนี้จะมีชื่อเรียกโดยรวมว่า Karambit
เป็นมีดพื้นบ้านของอินโด มาเลย์ ฟิลิปปินส์
และมีในบ้านเราภาคใต้ด้วยเช่นกัน
คาสิโน

มีดเหน็บ อีเหน็บ


มีดเหน็บ อีเหน็บ หรือ มีดปาดตาล
ที่ไม่มีของประเทศใดเหมือน เป็นเอกลักษณ์ที่ลงตัวและใช้ประโยชน์
ได้สูงสุดในการพกพาหรือนำติดตัวไปต่างแดนหรือเข้ารกเข้าพง การ
ออกแบบรูปทรงมีดอาจจะแตกต่างกันบ้าง ก็เป็นเพียงรูปลักษณ์ที่
ช่างแต่ละคนจะสร้างสรรค์ขึ้นมา เพื่อจุดประสงค์ที่แตกต่างกันออกไป
แต่ยังคงเอกลักษณ์ของภูมิปัญญาชาวบ้านที่ตัวมีดตีขึ้นจากเหล็กกล้า
ผ่านกระบวนการตีจนได้รูปมีดที่สวยงาม ปลายแหลมต่ำลงเล็กน้อย
ตรงกลางของมีดป่องออกแล้วไปคอดกิ่วตรงด้าม กั่นของมีดเรียวเล็ก
ยาวพอประมาณเพื่อเป็นแกนต่อกับด้ามมีด มองโดยรวมก็สามารถ

บอกได้ถึงขุมพลังที่ซ้อนอยู่ภายใน ที่สามารถแล่ ฟัน แทง รวมไว้ในมีดเหน็บเพียงเล่มเดียว ซึ่งต่างจากมีดของ
ประเทศอื่นๆ ที่มีคุณสมบัติในการใช้งานเพียงหนึ่งหรือสองอย่างเท่านั้น การชุบแข็งของช่างชาวบ้านสามารถชุบ
แข็งที่แกนกลางของมีดแต่ผิวมีความแข็งน้อย ทำให้มีดมีความคงทนต่อการใช้งานหนัก เนื่องจากเหล็กในส่วนที่
แข็งเปราะถูกหุ้มด้วยเหล็กที่อ่อนเหนียว ในขณะเดียวกันก็สามารถลับคมง่าย กล่าวได้ว่ามีดที่ผลิตจากเครื่องจักร
สมัยใหม่ทำได้ยาก ทรงของมีดในแต่ละท้องถิ่นก็เรียกแตกต่างกันไป เช่น ทรงปลาตะเพียน ทรงกรีกุ้ง ทรงปลา
คาสิโนหมอโค้ ทรงปลากัด ฯลฯ ขึ้นอยู่กับชาวบ้านจะมีมุมมองรูปทรงของมีดให้เหมือนอะไรเพื่อสื่อความหมายระหว่าง
ช่างตีมีดกับผู้ใช้งาน


คาสิโน

ในปัจจุบันกระแสแห่งโลกาภิวัตน์ ค่านิยมของความเป็นตะวันตกกำลังรุ่งเรือง ทำให้มีดเหน็บของไทยด้อยโอกาส
ในการใช้งาน อีกทั้งช่างตีมีดในปัจจุบันเริ่มล้มหายตายจากไป ช่างตีมีดที่เกิดขึ้นใหม่ก็มักลืมนึกถึงคุณค่าของ
ความเป็นเอกลักษณ์ไทย ทำให้มีดเหน็บที่มีออกสู่ท้องตลาดมีดมักเป็นมีดที่เน้นกำไรเพื่อความอยู่รอดในอาชีพ
และมักขาดคุณภาพของความเป็นมีดที่ดี คือหุ่นสวยประณีต คมนาน ลับคมง่าย คงทนในการใช้งาน คุณสมบัติที่
ขาดไปส่วนใหญ่คือความคมนานลับคมง่ายและความคงทนในการใช้งานของมีด ปัญหาที่เกิดขึ้นเนื่องจากการลดคาสิโน
ต้นทุนในการผลิต หรือเกิดจากช่างขาดความรู้ในการชุบคมมีด ทำให้มีดขาดความคม หรือลับคมเท่าไหร่ก็คมไม่
สนิท ใช้งานเพียงเล็กน้อยความคมก็หายไป เป็นปัญหาที่เกิดจากช่างไม่ได้ทำการชุบแข็งหรือชุบแข็งเพียงเล็กน้อย
และอาจเกิดจากการใช้เหล็กที่มีคาร์บอนต่ำเนื่องจากมีราคาถูก บางเล่มลับคมยากบ่งบอกถึงความแข็งของมีดแต่
ลับเท่าไหร่ก็ไม่คม เกิดจากช่างขาดความเข้าใจในการชุบคมมีดทำให้มีดมีความแข็งเฉพาะผิว แกนกลางของมีดยัง
ไม่ได้ผ่านการชุบแข็งลับเท่าไหร่ก็ไม่คม ใช้งานเล็กน้อยความคมก็หายไปต้องลับคมใหม่ สิ่งที่เกิดขึ้นคือความมักง่าย
ในการทำมีดของช่างสมัยใหม่ ช่างมีดในปัจจุบันนี้เขาไม่ตีมีดกันแล้ว หากตีก็เพียงเล็กน้อย แล้วนำมาแต่งคมขึ้นรูป
ชุบอีกนิดหน่อย ใส่ด้าม ขัดเงาลงน้ำมัน เท่านั้น มีดที่ออกมาจึงเป็นมีดเหล็กแต่งคมแล้วชุบ ไม่ใช่มีดตี ที่มีการตี
ให้เหล็กมีความแน่นตัว แกร่ง และ เหนียวขึ้นเนื่องจากการเรียงอณูของเหล็กใหม่

คาสิโนรูปทรงที่แฝงพลังแห่งความหลากหลายในการใช้งาน

ย้อนไปในอดีตที่ผู้เขียนยังเป็นเด็ก เรามักจะเห็นภาพที่คุ้นตาคือ ผู้ชายมักจะมีมีดฝักไม้เหน็บอยู่ที่เอวเสมอ
มีดเหน็บ เป็นชื่อที่เรียกขานกันมาตั้งแต่สมัยใดผู้เขียนไม่สามารถบอกได้ ผู้ชายไทยในอดีตใช้มีดเหน็บนี้บุกป่า
ฝ่าดง เพื่อการดำรงชีพ หรือแม้แต่กระทั้งการสงคราม ใช้งานกันตั้งแต่งานเล็กน้อย เช่นจักตอก แล่เนื้อ ไป
จนถึง ตัดต้นไม้ หากเราหันกลับมาพิจารณารูปทรงของมีดเหน็บ จะพบว่าสามารถแบ่งส่วนการใช้งานของตัว
มีดได้เป็นส่วนๆได้ คือ

ส่วนปลาย เป็นส่วนที่แหลมที่สุด มีไว้ใช้ในการแทง มีดที่ใช้สำหรับฆ่าสัตว์ในอดีตก็ใช้มีดเหน็บนี้แทงคอสัตว์
ญาติคนงานตีเหล็กของผู้เขียนเคยโดนมีดเหน็บแทง บาดแผลที่เกิดขึ้นยาวตั้งแต่ท้องไปจนเกือบถึงคอ กระดูก
หน้าอกแตกออก นี้คือพลังของความชำนาญในการใช้มีดเหน็บ และพลังของรูปทรงมีดที่ออกแบบให้มีความ

ส่วนหน้า คือส่วนโค้งตั้งแต่ท้องมีดที่กว้างที่สุดไปจนถึงปลายมีด เป็น
ส่วนที่ใช้แล่เนื้อได้เป็นอย่างดี เทียบได้กับมีดแล่เนื้อตามตลาดสดทั่วไป
คมมีดในส่วนนี้ช่างตีมีดจะตีให้บางและชุบให้แข็งกว่าส่วนอื่นๆ ผู้เขียน
เคยเห็นคนอุบลราชธานีแล่วัวทั้งตัวโดยไม่ใช้มีดอื่นเลย สามารถเลาะ
กระดูกได้ทุกชิ้น และยังสามารถสับกระดูกที่เป็นชิ้นใหญ่ๆได้ดี และใน
ส่วนนี้หากวางมีดบนฝ่ามือหันด้านคมไว้ทางนิ้วโป้งมือยังสามารถใช้จักตอก
เหลาไม้


ส่วนท้อง เป็นส่วนที่กว้างที่สุดของมีด หากจับด้ามมีดให้อยู่ในแนวระนาบจะเห็นว่าส่วนนี้จะต่ำที่สุด น้ำหนัก
ของมีดส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณนี้ ทำให้เหมาะสำหรับในการฟันเช่นเดียวกับขวาน เพียงแต่มีคมบางกว่า ทำ
ให้เหมาะสำหรับสับและหั่นได้ดีอีกด้วย คมมีดในส่วนนี้จะหนาและตูมกว่าส่วนหน้า การชุบจะแข็งน้อยกว่า
ส่วนหน้าเล็กน้อย ทำให้มีความแข็งเปราะน้อยลง เพื่อความคงทนในการใช้งาน

ส่วนท้อง เป็นส่วนที่กว้างที่สุดของมีด หากจับด้ามมีดให้อยู่ในแนวระนาบจะเห็นว่าส่วนนี้จะต่ำที่สุด น้ำหนัก
ของมีดส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณนี้ ทำให้เหมาะสำหรับในการฟันเช่นเดียวกับขวาน เพียงแต่มีคมบางกว่า ทำ
ให้เหมาะสำหรับสับและหั่นได้ดีอีกด้วย คมมีดในส่วนนี้จะหนาและตูมกว่าส่วนหน้า การชุบจะแข็งน้อยกว่า

ส่วนหน้าเล็กน้อย ทำให้มีความแข็งเปราะน้อยลง เพื่อความคงทนในการใช้งานสามารถแทงได้อย่างดี

ส่วนเอว หรือส่วนโคนของมีดจะอยู่ถัดมาจากส่วนท้องมีดจนถึงด้าม ส่วนนี้จะเป็นส่วนที่มีคมหนาที่สุดและมีการ
ชุบแข็งน้อยที่สุดด้วย เพื่อป้องกันการหักในบริเวณนี้เนื่องจากเป็นส่วนที่แคบที่สุดอีกด้วย โคนมีดเหมาะสำหรับ
สับของที่มีความแข็ง เพื่อให้แตกออกได้ง่ายเช่น ผ่าไม้ ผ่ากะลามะพร้าว ฟันลวด หรือตะปู เป็นต้น

ส่วนกั่น เป็นส่วนที่อยู่ในด้ามมีด เพื่อยึดต่อกับด้าม มีขนาดเล็กกว่าส่วนเอวเข้ามาข้างละเท่าๆกัน แล้วเรียวเล็กลง
ไปยาวประมาณ 4-5 นิ้ว จะเป็นส่วนที่ไม่ได้ผ่านการชุบแข็ง เพื่อป้องกันการหักของกั่น เอกลักษณ์ของมีดเหน็บใน
ส่วนนี้ในปัจจุบันได้กลายเป็นด้ามไม้ประกบ เพราะขาดความเข้าใจและเพื่อง่ายในการใส่ด้าม ถ้าเราหลงป่าปืนก็
ไม่มีลูก เหลือเพียงมีดเหน็บเล่มเดียวจะล่าสัตว์ได้อย่างไร คนโบราณเขาถอดด้ามมีดออกแล้ว ตัดไม้ไผ่ยาว
คาสิโนประมาณเมตรเศษ แล้วใส่มีดทางด้านโคนไม้ไผ่กลายเป็นหอกมีดเหน็บ ใช้แทนหอกได้ดี หากเป็นด้ามมีด
ประกบจะต่อด้ามให้แข็งแรงได้อย่างไร

กั่นแบบดั้งเดิมซึ่งเน้นประโยชน์หลากหลายในด้าน
การใช้งาน

มีดเหน็บที่ทำกั่นแบบประกบข้าง มีข้อดี ในเรื่อง
ความแข็งแรงแต่จะทำให้มีดเสียสมดุลย์และขาด
อรรถประโยชน์

ด้ามมีด โดยทั่วไปจะเป็นไม้เนื้ออ่อนเพื่อเวลาฟันแรงๆ จะไม่สะท้านมือ ที่ระหว่างตัวมีดกับด้ามจะมีปลอกโลหะ
กว้างประมาณ 1 นิ้ว รัดไว้ทำให้มีความแข็งแรงไม่หลุดและแตกง่าย ไม้ที่นิยมใช้คือ ไม้ไผ่ เป็นไม้ที่ทำด้ามมีด
เหน็บง่ายที่สุดและดีที่สุดอีกด้วย เนื่องจากไม้ไผ่มีเสี้ยนตรงง่ายต่อการเหลา มีรูตรงกลางทำให้ไม่ต้องใช้สว่างใน
การเจาะรูเพื่อใส่กั่น และมีข้อที่แข็งทำให้ไม่แตกง่าย การใส่ด้ามของคนโบราณเขาจะเอากั่นเผาไฟให้เหล็กแดง
แล้วใส่เข้าไปในด้ามไม้ที่มีรูอยู่แล้ว จับใบมีดตั้งขึ้นแล้วกระแทกลงกับพื้น หากยังไม่ลึกพอก็จะทำซ้ำอีกจนโคนมีด
เกือบติดกับด้าม แล้วจับมีดพร้อมด้ามจุ่มน้ำ ดันมีดและตัวมีดไว้จนเย็น ความร้อนจะดันตัวมีดเคลื่อนออกมา
เล็กน้อย จับกระแทกจนแน่นสนิท การใส่ด้ามวิธีนี้ด้ามจะไม่หลุดง่าย หากจะถอดออกก็เพียงหาไม้เคาะที่ด้าม
สวนกลับมาในแนวของใบมีดด้ามก็จะหลุดออกได้ง่ายเช่นกัน

ฝักมีด ฝักมีดเหน็บจะมีความกว้างกว่ามีดอื่นๆ และใช้วัสดุแตกต่างกันไปตามความนิยมของท้องถิ่น เช่นไม้สัก
ไม้มะค่าโมง ไม้ประดู่ ไม้ไผ่สานเป็นตะกร้อ เขาควาย ฯลฯ ในปัจจุบันนี้หาช่างทำยากมาก ส่วนใหญ่เดียวนี้เขา
ใช้ หนังวัวฟอกฝาด หนังเทียม หรือใช้ท่อพีวีซี แล้วแต่คนประดิษฐ์ (รูปฝักมีดลักษณะต่างๆ)

ฝักมีดเหน็บที่ทำจากไม้จริง ปัจจุบันหาคนทำได้
ยากขึ้นทุกที

ฝักมีดเหน็บแบบตะกร้อที่สานจากไม้ไผ่